Bernarsáttmálinn
Bernarsáttmálinn tók gildi 5. desember 1887 og höfðu þá níu ríki staðfest hann, þ.á m. evrópsku stórveldin Belgía, Bretland, Frakkland, Ítalía, Spánn og Þýskaland. Norðurlöndin voru ekki meðal stofnaðila að sáttmálanum, heldur gerðust þau aðilar að honum síðar, fyrst Noregur 1896, þá Danmörk 1903, Svíþjóð 1904, Finnland 1928 og loks Ísland 1947. Hinn 1. janúar 1995 voru 109 ríki orðin aðili að sáttmálaunum.
Það markaði þáttaskil við gildistöku sáttmálans að þá hlaut sú regla fyrst alþjóðlega viðurkenningu að hvert aðildarríki skuli veita verkum frá öllum öðrum aðildarríkjum sömu vernd og eigin verkum ("The Rule on National Treatment"). Önnur mikilvæg grein er í 5. gr. sáttmálans og segir að "höfunar skulu njóta réttinda þessara án nokkurra formskilyrða", sem þýðir að vernd höfundaréttar má ekki vera bundin neins konar formlegum skilyrðum eins og því að verkið sér sérstaklega skráð, að eintak sé afhent af verkinu eða eintök af því merkt á einhvern sérstakan hátt. Hafa verður þó í huga að sáttmálinn tekur einungis til erlendra höfunda þannig að aðildarríkjunum er í sjálfsvald sett hvort þau gera slíkar formkröfur til verka eigin höfunda.
Í sáttmálanum var frá upphafi gengið út frá því að hann skyldi tekinn til endurskoðunar að fenginni reynslu og hefur honum alls verið breytt sjö sinnum, síðast í París 1971.
Efnisreglum sáttmálans má skipta í tvennt: Annars vegar í reglur, sem aðildarríkin eru skuldbundin til þess að taka upp í höfundalög sín, og hins vegar frávíkjanlegar reglur sem eru aðeins leiðbeinandi en ekki skuldbindandi fyrir ríki þau sem gerst hafa aðilar að sáttmálanum.
Sáttmálinn er gerður á frönsku og ensku, en rísi ágreiningur um skilning á einstökum ákvæðum skal farið eftir franska textanum. Hafa ber þetta atriði í huga þegar stuðst er við þýðingar á sáttmálanum eins og þá íslensku sem birt er í fylgiskjali með lögum nr. 80/1972.
Í 1. mgr. 7. gr. sáttmálans er kveðið á um það að gildistími höfundaréttar skuli haldast í 50 ár eftir lát höfundar. Sum aðildarríkin, sem gerst höfðu aðilar að sáttmálanum fyrir 1948, hafa ákveðið að halda skemmri gildistíma samkvæmt sérstakri heimild, en önnur hafa lengt verndartímann. Þetta hefur í för með sér að verndartími höfundaréttar er mismunandi í aðildarríkjunum, allt frá 25 árum upp í 99 ár eftir lát höfundar. Í flestum aðildarríkjunum er gildistíminn annað hvort 50 eða 70 ár. Á Íslandi hefur hann verið 70 ár frá því 1. janúar 1997.
