Tónlist í söngleikjum, leiksýningum eða öðrum sviðsverkum
Ef flytja á tónlist í sviðsverkum þarf sá sem setur verkið upp að athuga hvort tónlistin í verkinu sé frumsamin fyrir viðkomandi verk. Ef tónlistin hefur verið frumsamin er um svokölluð „stórréttindi“ eða „grand rights“ að ræða og verður sá er setur verkið upp að semja sérstaklega um réttinn til að flytja tónlistina í verkinu við viðkomandi tónskáld eða þann sem á réttinn að henni. Það sama á við ef t.d. leikhús eða balletthópur fær tónskáld til að semja sérstaklega tónlist við sviðsverk.
Höfundaréttarsamtök eins og STEF innheimta ekki leyfisgjöld vegna flutnings á verkum sem teljast til „stórréttinda“.
Ef sá sem setur upp sviðsverk notar hins vegar áður útgefna og óskylda tónlist í verkinu (t.d. þegar notuð eru þekkt lög frá ákveðnu tímabili poppsögunnar) semur viðkomandi við STEF um leyfi fyrir tónlistinni. Er það ávallt skilyrði fyrir leyfinu að STEF fái upplýsingar um hvaða tónlist er notuð í verkinu og byggir STEF úthlutun sína á þeim upplýsingum. Hafa atvinnuleikhúsin hér á landi fasta samninga við STEF vegna notkunar slíkrar tónlistar í þeim verkum sem þau setja upp.
Leyfi STEFs til slíks tónflutnings í sviðsverkum nær þó eingöngu til notkunar tónlistarinnar á sýningum en ekki til útgáfu verkanna á t.d. geisladisk eða DVD. Til slíkrar útgáfu þarf ávallt samþykki höfundarins sjálfs og annast NCB síðan innheimtu á fjölföldunargjaldi vegna útgáfunnar fyrir höfunda og einnig hljóðsetningargjaldi ef höfundur kýs svo.
